तुझ्या वळचणीतला मी

यंदा एक काम करू,                                    पावसातून कोसळलेल्या शब्दांना,                       पक्का बांध घालू,

खूप साठतील ना गं मग?
तेवढंच आपल्याला कवितेसाठी भांडवल,
आणि लेखणीला निमित्त..

तुला किती, अन मला किती?
अर्धे अर्धेच..अजून काय?
बर तुला घे त्यातले बरोबर शेलके शेलके वेचून ..
गडद आभाळ, हसऱ्या श्रावनधारा, ओलावा अन संथ नदीकिनारा..
मी घेतो, ते नेहमीचेच थातुरमातुर,
रिमझिम, पाणावले डोळे, सिगारेट अन आठवणी वगैरे..

पाऊस थांबला की,
येशील ना गं ऐटीत,
वही घेऊन तुझ्या शेलक्या कवितेची,
हिरव्या गालिचाची,
ओढ्याची, नदीची..
प्रत्येक ओळीत बरसता पाऊस घेऊन,
कधी रिमझिम,
नुसताच ओलेता..
कधी मुसळधार,
आसमंत भरून..
आणि कधी वेडा,
अगदी माझ्यासारखा..

मी फक्त ऐकेन,
माझ्या शब्दांना खिशात ठेऊन,
मी काय आणि माझे शब्द काय..
तुझ्या पावसाच्या,
वळचणीतले..
नकळत.. अगदी तुझ्याही नकळत भिजणारे..

©विशाल पोतदार (Mob.9730496245)

तुझ्या शब्दांचे उत्सव (कविता)

बाल्कनीतला कोपरा हल्ली रिकामाच असतो,
तू होतीस, तेव्हा तिथे शब्दांचे उत्सव असायचे,
अंधुकशा संधीप्रकाशात, डोळे बारीक करून लिहायचीस,
अगदीच दिसेनासे झाल्यावर मी दिवा लावायचो,
आणि तू अचानक भानावर यायचीस..
तोपर्यंत तुझ्या कवितेची दोन कडवी मांडलेली असायची,

पुढचं लिहिण्याआधी..
डोळ्यावर जाड फ्रेमचा चष्मा चढवायचीस ना,
त्यावेळी तू,
सुंदरतेच्या पलीकडे जाऊन,
प्रगल्भ कवयित्री वाटायचीस..

तुझे मोकळे केस, कागदावर अलगद उतरून,
लिहिण्याची गुस्ताखी करू पहायचे..
त्यातलीच एक सोनेरी बट,
तुझ्या शब्दांना रेशमी करून टाकायची..

अजूनही बाल्कनीत बसलं की,
तुझ्या कवितेतले सांडलेले शब्द सापडतात,
मग मी अर्थ लावत बसतो,
नक्की ते शब्द सांडले होते,
की तू पेरून ठेवले होतेस..
कळत नाही..

अरे हो...
तू मुद्दाम प्रकाशित न केलेली,
कवितांची वही अजून आहे माझ्याकडे,
तू म्हटली होतीस,
यात फक्त आपल्या कविता आहेत..
पण तू सोबत नसल्यामुळे,
माझंही कधी वाचायचं धाडस झालं नाही...

आता वार्धक्य आलं..
पण तू कधी येशील माहीत नाही,
तरी मी म्हणतच राहीन..
एकदा ये ना इकडे, अगदी सहज..
इथलेच तुझे शब्द गोळा करून,
भरव ना पुन्हा, तुझ्या कवितेचे उत्सव..

                        - विशाल पोतदार

जशी तू ... (कविता)

जशी तू...
तसं उन्ह..
तापट पण नितळ..

जशी तू..
तसा पाऊस,
ओला जिव्हाळा..

जशी तू..
तसं ते रान,
मनमोकळं..

जशी तू..
तसा सागर..
गूढ...अगम्य..


     - विशाल पोतदार

विद्युलता (कविता)

💐#विद्युलता#💐

चंद्र, चांदण्या आणि नक्षत्रे....
आकाशाला सजवता सजवता काय तो करती घमंड..

पण त्यांची घमंड उतरवण्या तूच एक हिकमती..

शलाका..

तुझं लखाकणं एक क्षणच..
पण उजळून टाकी पुरं आसमंत..
ब्रम्हांडाला छेदून करशी गगनभेदी फुत्कार..

तुझं ते तेजस्वी रूप पाहता..
लपून बसती सगळे तारे, गर्भी नभाच्या..
मग चंद्र, चांदण्या आणि नक्षत्र..
येती तूझं शरण..

आणि तेव्हाच तू विद्युलते..
संपवतेस अवतार कार्य क्षणात...
झोकुनी वसुंधरेच्या कुशी...


                - विशाल पोतदार

• 
  

आठवणीतला कवडसा

*आठवणींचा कवडसा*

सूर्याच्याही नकळत,
फुटलेल्या कौलातून आलेला एक कवडसा,
हृदयाच्या एका कप्प्यात मी चोरून ठेवला.

तुझ्याही नकळत ऐकलेला तुझा सूर,
माझ्या स्पंदनांमध्ये बांधून घेतला..

सोबत त्या कवडश्याचा लखलखाट,
आणि तुझ्या सुरांची बंदिश हर एक श्वासात..
अजून जीवनी या काय मागावे..
सर्वकाही तुझसवे उमगते आणि तुझ्याशीच संपते..
 
                   -- विशाल पोतदार

तू... आणि चंद्रकोर...

अंधाऱ्या रात्रीतली ती नभाची लाडकी चंद्रकोर ..
किती ती नशा, धुंदी आणि गर्व त्या सुंदरतेचा...

पाहता तिची तुच्छतेची नजर, वाटलं की घ्यावे रंग आणि रेखाटावा तुझा चेहरा त्या नभावरच अशा रीतीने...
की, ती चंद्रकोर असेल तुझ्या भुवयांच्या मधोमध...
तो चमचमणारा तारा तुझ्या नाकपुडी वर असेल, त्या नथीच्या निखळलेल्या मोत्याच्या जागी...

ती चंद्रकोरही होईल दिग्मूढ तुझ्या सावळ्या सौंदर्यापूढे आणि तारा ही राहील मोत्यासमान तुझ्या मुरडणाऱ्या नथीत...

तू म्हणशील की,
नभ, चंद्रकोर की तारा...
सगळ्या नुसत्याच कविकल्पना...

पण मी तरी काय करू..
तुझ्यामुळेच येतं त्या कल्पनांना उधाण...
तुझं अबोलीच्या फुलासारखं साधंच पण सुंदर दिसणं, आणि पारिजातकाच्या फुलांसारखं निरागस बोलणं...
आणि मी पाहताना, छानसं लाजत माझ्यावरच रागावणं..

सगळं सगळं अगदी स्वतःला विसरायला लावणारं..
मग ते नभ, चंद्रकोर आणि अजून काही..
वर्णायला अपुरंच पडतं....

                    - विशाल पोतदार

समुद्र शून्य.. समुद्र अनंत...(कविता)

समुद्र शून्य, समुद्र अनंत...
कधी हा पोटात काळं गर्द विष असलेला नाग.. तर कधी हा अमृताचा कलश..
खारं मीठ वा मधुर जल..
सर्व याचीच देणगी..
तारणाराही हाच आणि कधी मारणाराही हाच..

समुद्र बालक, समुद्र अजाण..
सोम करी पहारा रात्रोप्रहर...
ठेवी या सागरास जागी..
मात्र खोडकर हे बालक येई भरतीशी...
पळे यथा तथा, चूकवून चक्षु त्याचे...

समुद्र गंधित, समुद्र धुंदीत..
वाऱ्याच्या प्रेमात अगदी दिवाना..
वाऱ्यासोबत च्या प्रणय खेळात मग होतो तो बेभान..
मयुराच्या पिसाऱ्यासारख्या भव्य लाटेच्या आडोश्यात...

समुद्र मातृ, समुद्र पितृ..
श्यामरंग उधळत.. तो रक्तचंदीत दिनकर..
शोधतो विसावा या भव्य सिंधूच्या गर्भात..
रोजचा जन्म आणि रोजचे मरण...
यज्ञातुन या जन्मे लाखो पुलकित चांदण्या...

समुद्र ऐकतो, समजतो आणि उमजतो देखील..
दडपतो मनाच्या गाभाऱ्यातली चिंता जोरदार लाटांनी..
काही क्षणांसाठी का होईना, करतो त्याच्या आश्रिताचं सांत्वन...

वसुंधरेच्या जीवनाचे आत्मचरित्र तू...
कोटी कोटी क्षण, दिन, वर्ष...
तू इथे, तू तिथे आणि सर्वत्र ..
समुद्र... सिंधू... सागर...
प्रणाम या भव्य सप्तसिंधुस..

                                ...... विशाल पोतदार